We gaan nu echt beginnen…

Al een aantal maanden ben ik inmiddels verder sinds ik gestart ben met de therapie rondom de Binge Eating Disorder. Samen met de psycholoog hebben we de afgelopen maanden met EMDR gewerkt om de grootste (emotionele) lading van gebeurtenissen uit het verleden een plek te geven. Vergeten doen we het niet, maar er word beter begrepen waar emoties weg komen en te herleiden naar situaties. Dat maakt ook dat we eraan toe zijn om eigenlijk te starten met de volgende stap.

Lees verder
Deel dit:

EMDR sessie en verdere updates

Al een week lang heb ik het voornemen om deze blog te schrijven, maar op één of andere manier had ik gewoon niet de kracht of energie voor. Voor het behandelen van de eetstoornis Binge Eating Disorder zijn we nu gestart met het EMDR traject. Ik wist van tevoren dat het wel pittig zou zijn. Ik wist alleen niet hoe ik erop zou reageren. En uiteindelijk heb ik toch moeten concluderen dat hoewel het tijdens de sessie nogal geblokkeerd was voor emoties, kwamen die later alsnog.

Lees verder
Deel dit:

Binge Eating Disorder

Ik schreef al in een vorige blog over dat ik in één week twee diagnoses kreeg, de slaapapneu en de Binge Eating Disorder (BED). Inmiddels zijn we een paar weken verder en heb ik al wat meer aan het idee kunnen wennen. Toch maakt het het niet makkelijker. Ik heb wel eigenlijk gelijk een besluit genomen: ik ga er gewoon open over zijn. Dat maakt het in verschillende vlakken gewoon makkelijker denk ik uiteindelijk. Bovendien heb ik dan minder te verliezen.

Lees verder
Deel dit:

Mijn sociale angststoornis

Ik heb lang getwijfeld, getwijfeld of ik dit wel moest gaan delen met de hele wereld, getwijfeld hoe mensen dan wel niet over mij zouden gaan denken. Inmiddels zijn we dan ook wel ruim een jaar verder sinds ik voor het eerst therapie kreeg. Ik heb wel veel geleerd, maar tegelijkertijd blijft het een angel in nieuwe situaties. De reden dat ik er nu toch over wilde schrijven, is omdat het misschien herkenbaar is voor anderen. Of het persé gerelateerd is aan het syndroom van Klinefelter, dat weet ik dan weer niet (PDD-NOS heb ik al wel vaker gehoord), maar des ter meer reden om het wel eens bespreekbaar te maken.

Lees verder
Deel dit:

Een gebakje of een kaarsje?!?

Morgen is het zover: de releasedatum van mijn boek is het dan officieel. Maar om eerlijk te zijn, weet ik me nou niet echt een houding te geven aan het gebeuren. Ik had bedacht dat het feestelijk zou zijn, maar morgen is het ook een andere dag: namelijk de dag dat het één jaar na de diagnose syndroom van Klinefelter is. Lees verder

Deel dit:

Mijn denkwijze veranderd…

Ik weet wat ik nu wil zeggen, wat namelijk belachelijk klinkt van een 24-jarige: Vroeger dacht ik anders… Maar voor mij betekent vroeger: voor juli 2011. Voordat ik wist dat ik onvruchtbaar zou zijn. De tijd dat ik nog droomde over een geheel andere toekomst… Ja, dat was voor mij vroeger, terwijl een betere term misschien “voorheen” zou zijn. Toch wil ik spreken over vroeger, juist omdat het een andere levensfase voor mij was. Lees verder

Deel dit:

Open brief minister Opstelten m.b.t. pleegzorg

Groningen, 21 maart 2012

Geachte heer Opstelten,

Laat ik beginnen bij het begin. In oktober 2011 is bij mij het syndroom van Klinefelter geconstateerd. Een gevolg van dit syndroom (waarbij je een vrouwelijk chromosoom te veel hebt) is dat je per definitie onvruchtbaar bent. Ik weet al sinds juni 2011 dat ik onvruchtbaar ben, maar in oktober kwam de definitieve diagnose van het syndroom van Klinefelter uit het onderzoek. Ik heb toen maanden dag in dag uit goed nagedacht wat min vervolgstappen zijn om mijn kinderwens te vervullen, die ondanks mijn jonge leeftijd van 23 jaar, speelde en speelt. Pleegzorg was in mijn ogen hierin een optie omdat je wel degelijk iets voor een kind kunt betekenen en je als alleenstaande je als pleegouder kunt aanmelden.

Lees verder

Deel dit:

Spannend!

Alweer twee weken niet geblogd, maar o zoveel gebeurd. Ik heb afgelopen weken drie keer een afspraak gehad met de psycholoog. eigenlijk alle 3 keer als intake en kijken of het wel nodig is. Echter was de hulp van de psycholoog voor mij eigenlijk al op de langere termijn. Immers had ik mezelf al wat uit het probleem gehaald en het en een ander verwerkt door het op te schrijven. Afgelopen weken is het welliswaar qua schrijfwerk niet veel nieuws bijgekomen, maar meer hetgeen wat ik tot nu toe beschreven had, weer even doorgelopen. Zijn er dingen die wellicht aangepast moesten worden of juist niet? Hier en daar kwam ik wat eigen tikfouten tegen en binnenkort zal iemand voor mij een deel al gaan redigeren.

Lees verder

Deel dit: