Een drukke meimaand…

Phoeh, alweer ruim een maand geleden dat ik voor het laatst een blog schreef. Eigenlijk heb ik het niet zo in de gaten dat de tijd zo vlot gaat, met name omdat er in mijn leven best wat gebeurd. Als is dat natuurlijk veelal niet Klinefelter gerelateerd. Vandaag weer een combinatieblog van allerlei zaken die in elk geval de afgelopen maand hebben plaatsgevonden.

Lees verder

Deel dit:

Jubileum: 50 blogs verder…

Ja, dit is dan de 50e blog over het syndroom van Klinefelter en hoe ik deze meemaak. Het begon allemaal nadat ik besloten had het boek Ik en mijn Klinefelter te gaan schrijven en op 19 november 2011 besloot ik de eerste blog hier te posten. Inmiddels zijn we bijna negen maanden verder, en zijn we inmiddels tot deze 50e blog gekomen. Tijd voor een terugblik… Lees verder

Deel dit:

Voorbereiden op de tiet-amputatie operatie

Natuurlijk, ik wist al een hele tijd dat ik “ooit” geopereerd zou worden. Daardoor had ik gelukkig al een flink aantal voorbereidingen getroffen, verschillende berichten al klaar gezet en waren klanten van de massagepraktijk eigenlijk vanaf het begin al geïnformeerd over de operatie waar nog even geen datum aan vast stond. Maar nu het moment daar is, en het over zo’n 2,5 week zal gaan gebeuren, is het toch wel even korte metten maken met de acties en direct uitvoeren Lees verder

Deel dit:

Geouwhoer op het ministerie

Misschien weet je het nog, op 21 maart jl. blogde ik hier de open brief naar minister Opstelten. In de tussentijd is er wel “iets” gebeurd, zo kreeg ik half april bevestiging van ontvangst en de mededeling dat de brief meer op zijn plaats was bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, die dan ook de rest van de brief in behandeling zou nemen. Lees verder

Deel dit:

Het gaat zijn gangetje…

Eigenlijk is dat alles wat ik tegenwoordig nog zeg. Als iemand vraagt; “hoe gaat het?” is mijn antwoord “gaat zijn gangetje…” Of iemand daar genoegen mee neemt, ligt geheel aan de zijde van de ander. In mijn beleving is gaat zijn gangetje namelijk helemaal niet positief, maar geef ook geen geheel negatief beeld. Het pruttelt een beetje voort, maar je kunt niet eenduidig zijn van wat je voelt, echt voelt. Lees verder

Deel dit:

Wachten, wachten, wachten….

Alsof het nog niet genoeg is geweest, is het wederom wachten. Eigenlijk zit je op deze manier jarenlang in de wacht, hoezo zouden de wachtlijsten worden ingekort van het ziekenhuis? Ik merk er verdomd weinig van. Eigenlijk word continu het geduld op de proef gesteld en wat ik zelf erger vind, is dat ik niet zoveel op de langere termijn kan plannen; en dat is iets wat voor mij echt erg is: ik ben namelijk van mijn persoon uit, een gecontroleerd iemand, die graag plannen maakt en deze uitvoert. Maar nu zit ik dus in een situatie waarvan ik niet kan zeggen; volgende maand ga ik dit en dit doen. Zo heb ik een prijs gewonnen bij een loterij om een dagje naar Artis te gaan samen met mijn ouders en opa en oma. Maar is het verdomd lastig om dat nu gezamenlijk te plannen. Immers zou ik ook tegen die tijd al onder het mes moeten.

Lees verder

Deel dit:

Wederom afwachten

Gisteren was het EIN-DE-LIJK zover: ik had een afspraak bij de chirurg, eigenlijk iets waar ik al sinds mijn afspraak met de endocrinoloog op 21 november naar uit had zitten kijken en zeker de laatste week echt de nachtjes zat af te tellen. De kerstdagen vond ik daarom ook een stuk minder interessant.. Was het maar over, was het maar 27 december. Dat zat eigenlijk steeds in mijn hoofd.

Lees verder

Deel dit: