Even een update…

Oei, oei, oei, ik heb al weer een tijdje niets van mij laten horen. Eigenlijk geldt wel “geen bericht, goed bericht” in deze, maar toch… Het werd wel even tijd voor een update van mij persoonlijk en over Ik en mijn Klinefelter. Hoewel ik tussentijds wel weer genoeg beleefd heb, even een update met verschillende dingen.

Lees verder

Deel dit:

Lezersvraag: Hoe omgaan met liefde en seks?

Het is inmiddels een paar maanden geleden dat ik van een jongedame een e-mail kreeg. Ze had een jongeman ontmoet met het syndroom van Klinefelter en de relatie begon serieuzere vormen aan te nemen. Ik dacht de laatste weken vaker aan de e-mail en dat ik haar beantwoord had: dit zal mogelijk voor veel meer jongeren spelen, dus ik vroeg haar of ik haar e-mail* mocht gebruiken ter inspiratie voor een blog. Dat mocht, dus hier is de blog dan… Lees verder

Deel dit:

Soms moet je afscheid nemen…

Soms moet je afscheid nemen, ook al is dat niet zo leuk. Al tijden liep ik tegen het gegeven aan te hikken, maar gisteravond toch maar eens de kogel door de kerk geschoten… Al jaren gaat het bergafwaarts, ondanks de meerdere goede voornemens die we traditiegetrouw jaarlijks beschreven op de kerstkaarten die we elkaar stuurden merk je dat die oude vriendin, niet meer de persoon is zoals je die ten kwam en natuurlijk, ook ik ben veranderd en een weg in geslagen. We zijn beiden volwassener geworden, elk op een andere manier en op een bepaald moment, is het gevoel, de klik, verdwenen… Lees verder

Deel dit:

Wat nou als… Iedereen om mij heen dood zou zijn…

Die gedachte houd me nu al een paar dagen bezig, eigenlijk door de gebeurtenis van een vriendin waar de vader van een agressieve vorm van kanker heeft… Wat nu als iedereen die ik lief heb, er niet meer zou zijn, mijn oma’s en opa’s zullen eerst gaan, gevolgd door mijn (nu nog) jonge ouders (ze zijn pas 43 en 47). Dan heb ik nog mijn jongere zusje en vrienden/vriendinnen. Maar die band is lang niet zo hecht als met de personen die ik nu lief zou hebben en als Klinefelter-man is eigenlijk één ding zeker: je zou nooit kinderen kunnen krijgen van jezelf… Het is dus een best deprimerende gedachte als je nadenkt over de toekomst van je leven… Als ieder die je lief hebt er niet meer is. Lees verder

Deel dit:

Soms zou ik toch minder willen voelen…

Soms zou ik toch minder willen voelen… Gewoon een minder gevoelig persoon zijn. Minder emoties door mijn lijf willen voelen. Minder in beelden denken. Gewoon, alles even wat minder. Waarom moet ook alles zoveel tegelijkertijd komen? Af en toe een beetje gedoseerd, dat zou toch een stuk prettiger werken. Nee, dat is dus niet het geval. Het samenhangende geheel van verschillende emoties zeggen op een bepaald moment; dit is wat veel. Veel meer kan ik er nu niet bij hebben, en wat dan? Dan leidt het tot een “boem” in het gevoel en is het even too much om nog meer te willen of kunnen voelen. Lees verder

Deel dit:

Verliefdheid de natuurlijke drug voor testosteron

Op 3 mei jl. schreef ik al een blog, dat ik vermoedde dat mijn verliefdheid met mijn huidige vriendin (sinds 26 april) mijn testosterongehalte een positieve impuls gaf en ik mijn testosteronniveau, eigenlijk op een natuurlijke weg door de verliefdheid. Ik heb dit voorgesteld bij mijn endocrinoloog en moest rond 21 mei mijn testosteron moest laten prikken, 1 maand nadat ik verlaagd testosteron ben gaan gebruiken; ik gebruikte namelijk 60 mg per dag, en was weer terug gegaan naar de 40 mg, omdat ik anders gewoon te seksueel opgewonden was. Lees verder

Deel dit:

Verliefdheid invloed op de testosterongehalte?

Alweer ruim een week heb ik weer een relatie met een meisje die ik ook echt heel erg leuk vind. Ondanks dat het nog pril is, voel ik me heel verliefd en dat merkte ik ook al op in mijn testosterongehalte, dat ik al snel weer te veel ging pieken in mijn seksuele opwindingen sinds ik met haar een relatie heb. Daarom had ik zelfstandig maar weer besloten om minder Tostran testosteron te gaan gebruiken waarbij ik momenteel 40 mg per dag gebruik in plaatst van de 60 mg per dag, wat ik gebruikte voordat ik een relatie had. Lees verder

Deel dit:

Jubileum: 50 blogs verder…

Ja, dit is dan de 50e blog over het syndroom van Klinefelter en hoe ik deze meemaak. Het begon allemaal nadat ik besloten had het boek Ik en mijn Klinefelter te gaan schrijven en op 19 november 2011 besloot ik de eerste blog hier te posten. Inmiddels zijn we bijna negen maanden verder, en zijn we inmiddels tot deze 50e blog gekomen. Tijd voor een terugblik… Lees verder

Deel dit:

Mijn eerste vriendin na de diagnose

Eigenlijk was het al een tijdje aan het sudderen; het feit dat ik onderweg was naar een relatie en sinds vorige week dan ook echt “officieel” gemaakt om dan weer een relatie in te stappen. Voor mij iets wat eigenlijk dubbel bijzonder is. In eerste instantie was ik al ruim vier jaar single, dus was in die zin ook wel weer klaar voor een nieuwe relatie.

Lees verder

Deel dit: