Jubileum: 50 blogs verder…

Ja, dit is dan de 50e blog over het syndroom van Klinefelter en hoe ik deze meemaak. Het begon allemaal nadat ik besloten had het boek Ik en mijn Klinefelter te gaan schrijven en op 19 november 2011 besloot ik de eerste blog hier te posten. Inmiddels zijn we bijna negen maanden verder, en zijn we inmiddels tot deze 50e blog gekomen. Tijd voor een terugblik… Lees verder

Deel dit:

Staatsecretaris geeft antwoord over pleegzorg

Op 21 maart jl. heb ik al eens een open brief gestuurd naar minister Opstelten (veiligheid). Een week of 2 geleden kreeg ik dan als antwoord dat de brief wat verlaat was en nu had ik dan toch een definitief antwoord gekregen. Voordat ik overga tot mijn eigen reactie, heb ik de brief onderstaand overgenomen; Lees verder

Deel dit:

Een soort van antwoord van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

In de blog van 25 juni beschreef ik het al, dat er geouwhoer is op het ministerie rondom het beantwoorden van mijn brief. Ik schreef al in de blog dat een antwoord onderweg was en ja, die heb ik nu dan, naja: een soort van antwoord, want een antwoord kán ik het bepaald niet noemen. Lees verder

Deel dit:

Geouwhoer op het ministerie

Misschien weet je het nog, op 21 maart jl. blogde ik hier de open brief naar minister Opstelten. In de tussentijd is er wel “iets” gebeurd, zo kreeg ik half april bevestiging van ontvangst en de mededeling dat de brief meer op zijn plaats was bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, die dan ook de rest van de brief in behandeling zou nemen. Lees verder

Deel dit:

Het gaat zijn gangetje…

Eigenlijk is dat alles wat ik tegenwoordig nog zeg. Als iemand vraagt; “hoe gaat het?” is mijn antwoord “gaat zijn gangetje…” Of iemand daar genoegen mee neemt, ligt geheel aan de zijde van de ander. In mijn beleving is gaat zijn gangetje namelijk helemaal niet positief, maar geef ook geen geheel negatief beeld. Het pruttelt een beetje voort, maar je kunt niet eenduidig zijn van wat je voelt, echt voelt. Lees verder

Deel dit:

Het leed dat pleegzorg heet…

Gisteren was het zover, ik had mijn eerste officiële kennismaking met pleegzorg. Eigenlijk was niet niet ontspannen, want gelijk vanaf het eerste gesprek kent het gelijk veel druk. Ondanks dat je gesprekspartner niet de officiële beslissing nemen, of in mijn geval 2 dames, doen de gesprekspartners wel het woord. Wanneer je pleegzorg overweegt, doorloop je een aantal stappen. In eerste instantie verstuur je een aanmeldformulier en word je gecheckt door het ministerie van justitie of je niet in aanraking bent geweest met justitie of enige vormen van schulden hebt. Na enkele weken kreeg ik een brief met daarin de “verklaring van geen bezwaar”, ik kon dus doorgaan naar de volgende stap, namelijk de kennismaking met pleegzorg om na te gaan of ik een geschikte pleegouder zou kunnen zijn, althans, volgens de visie van de pleegzorg organisatie hier in Groningen. Gisteren had ik het gesprek en reden dat ik een dag later pas dit blog, is dat de conclusies negatief voor mij uitpakte en ik het verstandiger vond om even een nachtje erover te slapen alvorens ik deze blog schrijf.

Lees verder

Deel dit:

Pleegouder worden: een reële optie?

Wanneer je het syndroom van Klinfelter hebt (en dan bedoel ik niet de mozaïek variant), dan ben je getekend dat je niet op een natuurlijke weg kinderen zult krijgen. Deze route, die ik vanaf mijn puberteit al had uitgestippeld, is definitief verleden tijd en in de afgelopen weken heb ik hier flink mee gepuzzeld. Wat zijn dan nog de opties die je kunt hebben als Klinefelter-man als het gaat over het vervullen van een kinderwens. In het boek Ik en mijn Klinefelter heb ik hier ook uitgebreid over beschreven, over welke stappen er doorlopen worden en dergelijke. Mede voor het boek, mede voor mijn eigen reden, ben ik afgelopen dinsdag bij Elker geweest, de organisatie die in Groningen bemiddeld en werving doet op het gebied van pleegzorg. Want is pleegzorg nou eigenlijk een reële optie wanneer je niet op een natuurlijke weg kinderen kan krijgen.

Lees verder

Deel dit: