Jubileum: 50 blogs verder…

Ja, dit is dan de 50e blog over het syndroom van Klinefelter en hoe ik deze meemaak. Het begon allemaal nadat ik besloten had het boek Ik en mijn Klinefelter te gaan schrijven en op 19 november 2011 besloot ik de eerste blog hier te posten. Inmiddels zijn we bijna negen maanden verder, en zijn we inmiddels tot deze 50e blog gekomen. Tijd voor een terugblik… Lees verder

Deel dit:

Staatsecretaris geeft antwoord over pleegzorg

Op 21 maart jl. heb ik al eens een open brief gestuurd naar minister Opstelten (veiligheid). Een week of 2 geleden kreeg ik dan als antwoord dat de brief wat verlaat was en nu had ik dan toch een definitief antwoord gekregen. Voordat ik overga tot mijn eigen reactie, heb ik de brief onderstaand overgenomen; Lees verder

Deel dit:

Een soort van antwoord van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

In de blog van 25 juni beschreef ik het al, dat er geouwhoer is op het ministerie rondom het beantwoorden van mijn brief. Ik schreef al in de blog dat een antwoord onderweg was en ja, die heb ik nu dan, naja: een soort van antwoord, want een antwoord kán ik het bepaald niet noemen. Lees verder

Deel dit:

Geouwhoer op het ministerie

Misschien weet je het nog, op 21 maart jl. blogde ik hier de open brief naar minister Opstelten. In de tussentijd is er wel “iets” gebeurd, zo kreeg ik half april bevestiging van ontvangst en de mededeling dat de brief meer op zijn plaats was bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, die dan ook de rest van de brief in behandeling zou nemen. Lees verder

Deel dit:

Open brief minister Opstelten m.b.t. pleegzorg

Groningen, 21 maart 2012

Geachte heer Opstelten,

Laat ik beginnen bij het begin. In oktober 2011 is bij mij het syndroom van Klinefelter geconstateerd. Een gevolg van dit syndroom (waarbij je een vrouwelijk chromosoom te veel hebt) is dat je per definitie onvruchtbaar bent. Ik weet al sinds juni 2011 dat ik onvruchtbaar ben, maar in oktober kwam de definitieve diagnose van het syndroom van Klinefelter uit het onderzoek. Ik heb toen maanden dag in dag uit goed nagedacht wat min vervolgstappen zijn om mijn kinderwens te vervullen, die ondanks mijn jonge leeftijd van 23 jaar, speelde en speelt. Pleegzorg was in mijn ogen hierin een optie omdat je wel degelijk iets voor een kind kunt betekenen en je als alleenstaande je als pleegouder kunt aanmelden.

Lees verder

Deel dit: