Daten, sperma light en meer…

Inmiddels zijn we alweer een maand verder sinds de laatste blog. Het was dus inmiddels wel tijd weer voor een nieuwe blog. Ik had sowieso het idee om nog wat binnenkort te gaan schrijven over mijn terugblik op mijn vrijwilligerswerk bij de Nederlandse Klinefelter Vereniging, maar daarover is nog geen afsluitend gesprek geweest met het bestuur, dus daarop kan ik nog even geen goede terugkoppeling geven vind ik. Natuurlijk zijn er wel andere thema’s die ik aanhaal in deze blog… Wil je weten wat? Klik dan hieronder snel op de lees meer link.

Lees verder

Deel dit:

Lezersvraag: Hoe omgaan met liefde en seks?

Het is inmiddels een paar maanden geleden dat ik van een jongedame een e-mail kreeg. Ze had een jongeman ontmoet met het syndroom van Klinefelter en de relatie begon serieuzere vormen aan te nemen. Ik dacht de laatste weken vaker aan de e-mail en dat ik haar beantwoord had: dit zal mogelijk voor veel meer jongeren spelen, dus ik vroeg haar of ik haar e-mail* mocht gebruiken ter inspiratie voor een blog. Dat mocht, dus hier is de blog dan… Lees verder

Deel dit:

Even uitwaaien…

Aan het schrijven op het strandEens lekker aan zee, de zon die schijnt, een straalblauwe hemel, een fris briesje, maar niet te te warm of te koud. Ver tot aan de horizon alleen maar water terwijl daarginds, verweg aan het randje van de horizon nog een schip vaart uit het zicht, alsof het schip nooit dichtbij is geweest. Golven slaan tegen de kustlijn, een kwetsbare kust maar met een stabiele romp. Soms denk ik dat de gedachten in mijn hoofd, hetzelfde zijn als de zee: ze zijn eindeloos ver en eindigen nooit in mijn hoofd. Ik zelf ben dan de kust en de duinen. Ik ben kwetsbaar en beïnvloedbaar met mijn gedachten, maar baas over de duinen, over de romp en hoe ver ik de gedachten laat komen. Lees verder

Deel dit:

Wat nou als… Iedereen om mij heen dood zou zijn…

Die gedachte houd me nu al een paar dagen bezig, eigenlijk door de gebeurtenis van een vriendin waar de vader van een agressieve vorm van kanker heeft… Wat nu als iedereen die ik lief heb, er niet meer zou zijn, mijn oma’s en opa’s zullen eerst gaan, gevolgd door mijn (nu nog) jonge ouders (ze zijn pas 43 en 47). Dan heb ik nog mijn jongere zusje en vrienden/vriendinnen. Maar die band is lang niet zo hecht als met de personen die ik nu lief zou hebben en als Klinefelter-man is eigenlijk één ding zeker: je zou nooit kinderen kunnen krijgen van jezelf… Het is dus een best deprimerende gedachte als je nadenkt over de toekomst van je leven… Als ieder die je lief hebt er niet meer is. Lees verder

Deel dit: