Even uitwaaien…

Aan het schrijven op het strandEens lekker aan zee, de zon die schijnt, een straalblauwe hemel, een fris briesje, maar niet te te warm of te koud. Ver tot aan de horizon alleen maar water terwijl daarginds, verweg aan het randje van de horizon nog een schip vaart uit het zicht, alsof het schip nooit dichtbij is geweest. Golven slaan tegen de kustlijn, een kwetsbare kust maar met een stabiele romp. Soms denk ik dat de gedachten in mijn hoofd, hetzelfde zijn als de zee: ze zijn eindeloos ver en eindigen nooit in mijn hoofd. Ik zelf ben dan de kust en de duinen. Ik ben kwetsbaar en beïnvloedbaar met mijn gedachten, maar baas over de duinen, over de romp en hoe ver ik de gedachten laat komen. Lees verder

Deel dit: