Bericht van de uitgever

Een week of twee geleden heb ik een aantal hoofdstukken opgestuurd naar uitgeverij De Bezige Bij. Niet zozeer omdat door hun wel of niet mijn boek word uitgegeven. Het is zeker dat het gebeurd, maar meer omdat de plaatselijke boekhandel mij had verteld dat zij regelmatig jonge auteurs in hun portfolio opnemen. Ik was sowieso van plan het in eigen beheer uit te geven en heb om die reden ook al een ISBN nummer geregistreerd. Echter dacht ik; waarom niet proberen om het via een uitgever te doen: nooit geschoten is altijd mis. Dus gewoon doen! Dus dat had ik zo gedaan. Gisteren kwam dan een brief door de brievenbus met de “uitslag”. Eigenlijk was de uitslag niet zozeer teleurstellend, wel was teleurstellend dat het een standaardbrief was waar niet eens de moeite was genomen om een persoonlijke aanhef te gebruiken, evenals mogelijke tips waarom het tot het besluit was gekomen. Helaas was dit niet het geval en stond er een kriebel met een pen onder dat een handtekening moest voorstellen.

Lees verder

Deel dit:

Wederom afwachten

Gisteren was het EIN-DE-LIJK zover: ik had een afspraak bij de chirurg, eigenlijk iets waar ik al sinds mijn afspraak met de endocrinoloog op 21 november naar uit had zitten kijken en zeker de laatste week echt de nachtjes zat af te tellen. De kerstdagen vond ik daarom ook een stuk minder interessant.. Was het maar over, was het maar 27 december. Dat zat eigenlijk steeds in mijn hoofd.

Lees verder

Deel dit:

Stuiterende maand

Voor de een is december een stuiterende maand, om dat de goedheiligman er is en in spanning op cadeau’s zit te wachten. Voor de ander is het de familiestress van de kerstdagen en voor weer iemand is het stuiterend om alvast zich te verheugen op de stuiterende vuurversiersels zowel op de grond als in de lucht. Nee, voor mij is allen eigenlijk niet van toepasssing. Nee, de enige reden is dat de afgelopen maand stuiterend was is het feit dat ik vandaag de dag officieel een maand geleden gestart ben met mijn testosteron medicatie, waardoor ik letterlijk aan het stuiteren ben geweest van energie. Wat dat betreft heb ik dan nog het geluk dat ik een baan als masseur heb waar ik veel energie voor gebruiken moet. Dat is week in week uit veel beweging dus is het stuiteren iets minder, tenzij ik een dag niets te doen heb.. Dan MOET ik gewoon wat gaan doen, want ik kan niet stil blijven zitten. Dan ben ik gewoon heel onrustig.  Dus in de periode dat ik deze blog aan het schrijven ben, in dat kleine stukje tot nu toe ben ik ook al twee maal opgestaan om even te lopen, gewoon omdat het kan en ik de behoefte erin voelde.

Lees verder

Deel dit:

Striptease

Langzaam maar zeker ben ik bezig mijzelf te ontkleden. Ik loop verschillende fases door om mijn leven weer te herordenen, allemaal met één doel: de nieuwe Romano blootleggen. De stapjes worden allemaal doorgelopen in het boek Ik en mijn Klinefelter wat ik druk aan het schrijven ben. Zie je vooral aan het begin van het boek nog een jongen die een droom heeft, vervolgens dat de droom in het water valt en zie je de jongen weer langzaam omhoog krabbelen in een vicieuze cirkel die inmiddels een opwaartse spiraal is geworden. Echter voor het opwaartse effect moet ik stukje bij stukje blootgeven, alsof het een gecontroleerde strippokersessie is die ik totaal zelf in de hand heb. En waarbij ik uiteindelijk weet dat ik de grootste winnaar ben.

Lees verder

Deel dit:

Begin van een nieuw hoofdstuk

Eigenlijk is het al een paar dagen stil in het schrijfwerk, ook al was de vorige blog nog druk in de schrijveritus, is het nu vooral onderzoekeritus. Inmiddels draait nu zo’n twee weken de online vragenlijst met betrekking tot relaties en seksualiteit. Het idee was om minimaal 100 jongedames te hebben die de vragenlijst in zouden vullen zodat ik een goed beeld zou krijgen over hoe een man met Klinefelter om moet gaan. En vooral: wanneer meld je eigenlijk dat je het syndroom van Klinefelter hebt? Hoe wil je graag dat ik dat bericht bij jouw zou brengen? Oftewel; hoe kan ik het beste communiceren over dit syndroom, want ik geloof heilig dat communicatie overal het sleutelwoord in is. Naast dat is het vooral dat er nog even een vraagteken is, hoe ga ik het volgende hoofdstuk precies schrijven. Want ik zie relaties vrij breed; zowel vriendschappelijk relaties en liefdesrelaties wil ik gaan aanhalen, maar dat zijn twee verschillende benaderingen en een vriendschappelijke relatie is veelal veel minder moeilijk en complexer om te vertellen dat je het syndroom hebt, immers doet het er niet toe of je wel of niet vruchtbaar bent bijvoorbeeld, simpelweg omdat het geen gezamenlijke wens op dat moment is of überhaupt bij de betreffende relatie past. Daarnaast wil ik toch het thema seksualiteit hier gelijktijdig mee aanhalen. Het is immers geen onbekend gegeven dat een Klinefelter-man onderontwikkeld is in secundaire geslachtskenmerken. Hoe ga je daar mee om bijvoorbeeld.

Lees verder

Deel dit:

Druk aan de schrijveritus

Inmiddels ben ik al weer druk aan de schrijveritus. Nee, geen nieuwe aandoening, maar vooral veel schrijven voor het boek “Ik en mijn Klinefelter”. Het gaat eigenlijk sneller dan verwacht, afgelopen weken bijna elke dag een stukje geschreven in het nieuwe boek waar al veel zaken aanbod zijn gekomen die ik sinds mijn weg ben tegengekomen. Er zijn dan ook al veel dingen gebeurd in de tussentijd, veel onderzoeken heb ik gehad, zowel lichamelijk onderzoek, als bloedonderzoek en zelfs röntgenfoto’s zijn er gemaakt. Vorige week vrijdag werd tenslotte nog een botdichtheidsmeting gedaan, die gelukkig er goed uitzag – en voor zover de vrouw die de metingen deed mocht zeggen – alleen was mijn pols wat aan de zwakke kant, maar niet dermate ernstig dat het onder de ondergrenzen uit kwam.. “Vooral blijven bewegen” was het advies voor een optimale botdichtheid. Dat komt wel goed met een beroep als masseur.

Lees verder

Deel dit: